Το έργο «ΖΩ ή», σε κείμενο και σκηνοθεσία της Αναστασίας Διοτίμα Γκολέμα, είναι ένα σύγχρονο, υπαρξιακό θέαμα της μνήμης, που κινείται ανάμεσα στο θέατρο, το ψυχόδραμα, τις εκφραστικές τέχνες και τη βιωματική εμπειρία.

Παρακολουθώντας με μη γραμμικό τρόπο τις ανθρώπινες διαδρομές, μέσα και έξω από τον χρόνο, το έργο περιπλανιέται στη μνήμη, στον έρωτα, στην απώλεια, στην επιθυμία και στη ματαίωση· σε όσα ζήσαμε, σε όσα νομίζαμε πως θα ζήσουμε και σε όσα αφήσαμε για ένα «αύριο» που ίσως δεν ήρθε ποτέ.

Η παράσταση αναζητά τη λεπτή εκείνη γραμμή ανάμεσα στη ζωή που ονειρευτήκαμε και στη ζωή που τελικά ζήσαμε. Μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις, την καθημερινότητα, τις επιλογές, τις συγκρούσεις, τις σιωπές και τις εσωτερικές μας φωνές, οι χαρακτήρες έρχονται αντιμέτωποι με ένα ερώτημα που μοιάζει απλό, αλλά γίνεται όλο και πιο δύσκολο όσο περνά ο χρόνος:

Ζούμε πραγματικά ή απλώς επιβιώνουμε;

Η δραματουργία του έργου δεν ακολουθεί γραμμική πορεία. Το παρελθόν εισβάλλει στο παρόν, οι μνήμες διασταυρώνονται με την πραγματικότητα και το μέλλον μπορεί να εμφανιστεί σαν  ανάμνηση. Οι σκηνές λειτουργούν σαν θραύσματα μιας ζωής, όπως ακριβώς λειτουργεί και η ανθρώπινη μνήμη: αποσπασματικά, απρόβλεπτα, συναισθηματικά.

Ιδιαίτερο ρόλο στην παράσταση έχουν οι «Οντότητες», προσωποποιημένες εσωτερικές δυνάμεις και συναισθήματα που παρεμβαίνουν στη ζωή των ηρώων. Η Ενοχή, ο Φόβος, η Ζήλια, ο Θυμός και άλλες αθέατες πλευρές της ανθρώπινης ψυχής αποκτούν σώμα και φωνή και γίνονται μέρος της σκηνικής δράσης.

Η ψυχοδραματική διάσταση δεν βρίσκεται μόνο στη θεματολογία του έργου, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο δημιουργήθηκε. Η διαδικασία προετοιμασίας των ηθοποιών αξιοποιεί στοιχεία ψυχοδράματος, προσωπικής διερεύνησης και βιωματικής εργασίας, μετατρέποντας το εσωτερικό υλικό σε θεατρική πράξη.

Η εμπειρία της σκηνής συνεχίζεται και μετά το τέλος της παράστασης, καθώς η Αναστασία Διοτίμα Γκολέμα, σκηνοθέτης, ψυχολόγος & ψυχοδραματίστρια, προσκαλεί το κοινό σε μια κοινωνιοδραματική βιωματική εμπειρία.

Ο θεατής παύει για λίγο να είναι μόνο θεατής. Οι θεματικές της παράστασης περνούν από τη σκηνή στην προσωπική και συλλογική εμπειρία, δημιουργώντας έναν χώρο συνάντησης, μοιράσματος και αναστοχασμού. Έτσι, το κοινό έχει την ευκαιρία να επιστρέψει στην καθημερινότητά του έχοντας κερδίσει εκτός από την θεατρική εμπειρία και βαθιά αυτογνωσιακά ερωτήματα.