Η τραγωδία των μεγεθών

Το μέγεθος της τραγωδίας

 

 

Η Γέρμα, της οποίας το όνομα σημαίνει άγονη γη , είναι παντρεμένη με τον Χουάν και ποθεί , από τον άντρα της και μόνο, παιδιά. Ο Χουάν δεν μπορεί, δεν έχει τη φλόγα να κάνει .Ο Βικτόρ που θα μπορούσε δεν της ανήκει . Ο άνδρας της , βυθισμένος στις υποψίες για εκείνη , καλεί τις αδερφές του στο σπίτι του να την παρακολουθούν.

Η Γέρμα , στην αγωνία της, φτάνει στην υστερία . Μια νύχτα σ’ ένα μοναστήρι κάποιου γονιμικού άγιου , στην ύστατη ελπίδα της , πέφτει πάνω στον Χουάν που έχει κρυφτεί και ακούσει το διάλογο ανάμεσα στη γυναίκα γυναίκα του και μια γριά η οποία της αποκαλύπτει ότι το φταίξιμο είναι του άντρα της . Όταν εκείνος , στα όρια του κυνισμού , της ομολογεί ότι νιώθει καλύτερα χωρίς παιδιά , εκρήγνυται και τον πνίγει.

Βλέποντας στον Χουάν και μόνο το παιδί της που δεν έρχεται τον σκοτώνει, σκοτώνοντας μαζί και τη δυνατότητα γι’ αυτό.

Διασκευάζοντας τη Yerma του F. G. Lorca, προσβλέπουμε σε μια παράσταση η οποία διατρέχει με λιτότητα την υποστασιακή αγωνία του ποιητή πέρα από το εθιμικό υπόβαθρο του κειμένου, ώστε να δοθεί η βιαιότητα μιας ζωής σκοτεινής, αλλά και οι τόποι του τρυφερού λυρισμού της. Το πάθος της σάρκας και η τραγική μοίρα που χαρακτηρίζει τον Lorca εδώ και σε άλλα κείμενά του. Ήρωες που σηκώνουν στις πλάτες τους μια κληρονομιά γεμάτη πόνο, πάθος και αίμα. Ο προδομένος έρωτας, η προδομένη φύση, το ανικανοποίητο της μητρότητας. Υποστάσεις που πλαγιάζουν κάτω από τον στίχο μ’ ένα κοίταγμα που γυμνώνει τα επί μέρους, προσεγγίζοντας τα σύμβολα όσο και όπου αυτά έχουν το μέγεθός τους.