Τον Γιάννη Ρίτσο τον ξέρουμε. Τα ποιήματά του τα τραγουδάμε στις μελωδίες του Μίκη Θεοδωράκη απ' το σχολείο κιόλας. Πολλές γενιές πια τώρα...

Όμως αυτόν τον ποιητή τής Ρωμιοσύνης και του Επιτάφιου δεν το ξέρουμε σ' ένα τεράστιο έργο του, την Τέταρτη διάσταση. Αυτή η συλλογή περιέχει δεκαεφτά πολύστιχα ποιήματα σε θεατρική μορφή. Σε κάθε ποίημα, κάποιος μιλάει σε κάποιον άλλον, που αυτός και μόνο ακούει, δε θα μιλήσει ποτέ. Η παρουσία του όμως είναι αποφασιστική για την αφήγηση από το κύριο πρόσωπο.

Κι ο Ρίτσος κάποια στιγμή είπε γι' αυτά τα ποιήματα:

«Θέλω να ξανακάνω την ποίηση να «βλέπεται» και να «ακούγεται» και όχι μονάχα να διαβάζεται. Θέλω να ξανακάνω και τον θεατή να μπορεί, όχι μόνο να διαβάζει την ποίηση, μα και να την ακούει από πρώτο χέρι. Και σκέφτομαι, τι θα ήταν η Σονάτα πχ. αν «παίζονταν» από αληθινούς, έμπειρους και καλλιεργημένους ηθοποιούς.

Νομίζω πως με αυτόν τον τρόπο, και ο πιο απλός κι απληροφόρητος ακροατής και θεατής θα μπορούσε να νιώσει το κείμενο και στα πιο λεπτά και δύσκολα σημεία του και να συγκινηθεί».

Η «Σονάτα του Σεληνόφωτος» υπήρξε χρόνια αγαπημένο μας κείμενο. Ο ποιητής στην εισαγωγή το παρουσιάζει: « .... Μεγάλο δωμάτιο παλιοῦ σπιτιοῦ. Μιά ἡλικιωμένη γυναίκα, ντυμένη στά μαῦρα, μιλάει σ' ἕναν νέο. Δέν ἔχουν ἀνάψει φῶς. Ἀπ' τά δυό παράθυρα μπαίνει ἕνα ἀμείλικτο φεγγαρόφωτο....»

Έτσι με την προτροπή του Ρίτσου αποφασίσαμε να το παρουσιάσουμε ξανά στο Θέατρο Αλκμήνη σε μια σειρά αποκλειστικών παραστάσεων.

Ευχαριστούμε την κ. Έρη Ρίτσου για την άδεια παρουσίασης.

Σας περιμένουμε. Ελάτε ν' ανακαλύψουμε μαζί αν ο Ρίτσος είχε δίκιο για το ποίημα/παράσταση!

​

Trailer : https://www.youtube.com/watch?v=xZip3SX7X6c