Η γλώσσα είναι ένας ζωντανός οργανισμός, ένας κώδικας που συμφωνήσαμε να τηρούμε για να μην χαθούμε στη μετάφραση. Τι συμβαίνει όμως όταν τα «κλειδιά» των λεξικών παύουν να ξεκλειδώνουν την αλήθεια;

Στην παράσταση αυτή, οι λέξεις σταματούν να είναι επίσημοι ορισμοί και γίνονται εκρηκτικοί μηχανισμοί. Μέσα από έναν καταιγισμό από παραδοξολογίες, σουρεαλισμό και παράλογο χιούμορ, οι θεατές καλούνται να αμφισβητήσουν τα πάντα: από τις παγιωμένες κοινωνικές αντιλήψεις και την πολιτική ορθότητα, μέχρι τις ίδιες τους τις καθημερινές συνήθειες.

Η μουσική και ο χορός δεν συνοδεύουν απλώς τη δράση, αλλά αποτελούν την καρδιά ενός κόσμου που «χορεύει» πάνω στα ερείπια της λογικής. Το χιούμορ λειτουργεί ως καθρέφτης: θα γελάσετε δυνατά, συνειδητοποιώντας λίγο αργότερα ότι γελάτε με τον ίδιο σας τον εαυτό.

Αγκαθημερινότητα: Σειρά από επαναλαμβανόμενες ενοχλητικές δραστηριότητες και καταστάσεις οι οποίες σχηματίζουν ένα άυλο στεφάνι που -σε ανύποπτο χρόνο- τοποθετείται στο κεφάλι ενός ανθρώπου ο οποίος μεγαλώνει κουβαλώντας έναν σταυρό από υποχρεώσεις, μέχρι να καταρρεύσει υπό το βάρος του.

Ευδαιμοναξιά: Κατάσταση την οποία βιώνει κάποιος ο οποίος έχει στη διάθεσή του όλα όσα χρειάζεται για να είναι ευτυχισμένος, εκτός από κάποιον για να τα μοιραστεί.

Εκτρωμάντσο: Ιστορία αγάπης που περιέχει τόσα κλισέ και τόσες χλιαρώς βιωμένες σκηνές υποκριτικού πάθους που προκαλεί αποστροφή.

Αραχτιβισμός: Η δημοφιλής πρακτική της -από τον καναπέ- άσκησης κριτικής επί των δράσεων άλλων ανθρώπων.