Ένας μονόλογος
για τη μνήμη,
την απουσία
και το φως
Με αφετηρία το θερινό ηλιοστάσιο —
τη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου —
ένα παιδί επιστρέφει στη σχέση με τον πατέρα
που δεν βρίσκεται πια εδώ.

Ανάμεσα σε λέξεις που δεν ειπώθηκαν και σε στιγμές που έμειναν,
το φως γίνεται μνήμη,
ενέργεια και παρουσία.
Μέσα από μια προσωπική τελετουργία πτώσης και ανάτασης,
το σκοτάδι της απώλειας
μεταμορφώνεται σε
ύμνο στη ζωή.

Πόσο φως αντέχει η απουσία;
Και πόσο μπορεί να μείνει κάποιος... όταν έχει φύγει;